Wednesday, December 23, 2009

ထုိ႔ေၾကာင့္

"သား ဦးဦးတုိ႔ဆီသြားမယ္ လုိက္မလား" က်ေနာ္ ေပ်ာ္သြားသည္။ ဆုိက္ကားတစီးငွားကာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အတန္ငယ္ေ၀းေသာ ဦးဦးတုိ႔ စားေသာက္ဆုိင္သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ စားေသာက္ဆုိင္၏ေဘးခန္းရွိ ဘားေကာင္တာတြင္ အေဖအရက္ ေသာက္ေလသည္။ အေဒၚေရာက္လာကာ အေဖႏွင့္စကားေျပာၾကသည္။ အဆင္မေျပသည့္ အိမ္ေထာင္ေရးအေၾကာင္း အေဒၚအား ရင္ဖြင့္ေနဟန္ရွိသည္။ သားသမီးသံုးေယာက္ႏွင့္ ေယာကၡမအိမ္တြင္ ေနထုိင္ရေသာ သားမက္တေယာက္၏ ေပါက္ကြဲမႈမ်ားကို အရက္ႏွင့္အတူ ေမွ်ာခ်ေနသည္။
အေဒၚေပးေသာမုန႔္ကိုယူကာ ညီမေလးႏွင့္အတူ တီဗြီမည္မွ်ၾကာေအာင္ ၾကည့္မိသည္မသိ။ အေဖအိမ္ျပန္ရန္ လာေခၚသျဖင့္ လုိက္သြားေသာအခ်ိန္သည္ ညည့္နက္ေနေလျပီ။ အေဖလည္း ေရခ်ိန္အေတာ္လြန္ကာ သုိင္းကြက္နင္းေနသျဖင့္ ဆုိက္ကားသမားက မနည္းထိန္းကာ အိမ္သို႔ အေရာက္ပုိ႔ေပးသည္။ အိမ္ေရွ႔တြင္ ေအာ္ဟစ္ေနေသာအေဖ့ကို အေမတဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေရရြတ္ရင္း တြဲေခၚခ်ိန္တြင္ အေဖေခါင္းဆုိက္ေနေလျပီ။
၀ူးတူး၀ါးတားေအာ္ဟစ္ရင္း အေဖအန္ေလေတာ့သည္။ အေမသည္ အေဖ့ေက်ာကို တဘုန္းဘုန္းထုရင္း ငိုယိုေနေလျပီ။ မိဘမၾကည္ျဖဴေသာ ေယာက္်ား၊ ကေလးသံုးေယာက္ႏွင့္ မိဘအိမ္တြင္ ေနထုိင္ရေသာ အခ်ိန္တြင္ အေဖ့လုပ္ရပ္မ်ားက အေမ့အတြက္ မ်က္ရည္မ်ားကိုသာ အေဖာ္ျပဳရန္ ရွိေတာ့သည္။ အေဖ့အန္ဖတ္မ်ားကုိ မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနေသာ အေမ။ ေတြ႔ကရာေခါင္းထုိးအန္ေနေသာ အေဖ။ မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနသာ အဘုိးႏွင့္ အဘြား။ က်ေနာ့ ပါးတြင္လည္း မ်က္ရည္မ်ား အလုိလုိက်ဆင္းလာသည္။ အေမ မငုိပါနဲ႔ေတာ့ အေမရယ္။
***************************
မနက္က အကို႔တုိ႔ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းျပီး၍ ညေနမိသားစုႏွင့္အတူ ေဟာ့ေပါ့သြားစားၾကသည္။ အမအၾကီးဆံုးမွ လြဲ၍ မိသားစု၀င္တေယာက္တုိးေသာ မိသားစုစံုညီေသာ စားပြဲလည္းျဖစ္သည္။ အကိုက ထံုးစံအတုိင္း ဘီယာေသာက္ေလသည္။ ဖန္ခြက္သံုးခြက္ မွာျပီး က်ေနာ္အပါအ၀င္ သားအဖသံုးေယာက္ ေသာက္ၾကသည္။ အေမ့မ်က္နွာမေကာင္း။ အေဖႏွင့္အကို ေသာက္တတ္တာသိေပမယ့္ က်ေနာ့္ ေသာက္တာ အေမမသိေသး။ အေမ့ခံစားခ်က္ကို မစာနာစြာ က်ေနာ့္တုိ႔ ေသာက္သံုးခဲ့ၾကသည္။ အိမ္ျပန္လာေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာမေကာင္း။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ် စကားမေျပာဘဲ အေမအိပ္ယာ၀င္သြားသည္။ အေမရယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အေမ့ေရွ႕မွာ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ အရက္မေသာက္ေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ မျမင္ေစရေတာ့ပါဘူးအေမရယ္။

Tuesday, December 22, 2009

ေက်ာ္ၾကားသူတုိ႔၏ပံုရိပ္

မမ၀ါက တက္ဂ္လုိ႔ ေရးလိုက္ပါသည္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မမ၀ါ ခင္ဗ်ာ။ မမ၀ါလုိ႔ေတာ့ အစပိုဒ္မွာ ထုစရာ ေမာင္းမရွိ၍ ကြ်ႏ္ုပ္စာတြင္ အသံထြက္စရာမရွိပါခင္ဗ်ာ(ဤကား လမ္းၾကိတ္စက္နင္းသြားေသာ စကားခ်ပ္ းP) ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ငါးႏွစ္မွ် ၾကာလွ်င္ဆုိျပီး တက္ဂ္ထားပါသည္။ လာမည့္သကၠရာဇ္အတြက္ပင္ မည္သို႔မည္ပံု ကူးခတ္ရမည္ကို ရင္ေမာေနရပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ကူးေတြေတာ့ရွိပါသည္။ အဘယ္စီးပြားေရးလုပ္မည္၊ အိမ္သူသက္ထား ထိပ္ထားကလ်ာ ရုပ္ပံုလႊာကား မည္သုိ႔မည္ပံု စသျဖင့္ စသျဖင့္ စိတ္ကူးရွိပါသည္။

ေနာင္ငါးႏွစ္ၾကာလွ်င္ မည္သုိ႔ျဖစ္မည္ မသိေသာ္လည္း က်ေနာ္ျပန္လွ်င္ လုပ္ခ်င္ေသာ စီးပြားေရးမွာ- တစ္။ ဒီႏုိင္ငံက ေရွာ့ပင္းေမာၾကီးေတြမွာ ဖြင့္ေသာ SWEET TALK ကဲ့သို႔ အေအးဆုိင္မ်ိဳး ျမန္မာျပည္တြင္ ဖြင့္ခ်င္ပါသည္။ အစပုိင္းတြင္ ကို္ယ္တုိင္ ဦးစီးလုပ္ကိုင္၍ ေနာက္ပိုင္း ၀န္ထမ္းမ်ားငွားရမ္းကာ ကြပ္ကဲႏုိင္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဒိန္ခဲၾကိဳက္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ သင့္ေတာ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ိဳးျဖစ္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

နံပါတ္ႏွစ္လုပ္ငန္းမွာ old chang kee ကဲ့သုိ႔ေသာ အဆာေျပမုန္႔မ်ား ေရာင္းေသာဆုိင္ကို ျမန္မာျပည္ရွိ ေရွာ့ပင္းေမာမ်ား၌ပင္ ဖြင့္ခ်င္ပါသည္။ ေအာင္ျမင္လွ်င္ ေအာင္ျမင္သလုိ လုပ္ငန္းမ်ားတုိးခ်ဲ႔ကာ လုပ္ကိုင္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ သေဘာက် ႏွစ္ျခိဳက္မိပါသည္။ ဟိုးအရင္ကတည္းက စိတ္ကူးထားေသာ လုပ္ငန္းမွာ ကြ်ႏု္ပ္တ၀မ္း တခါးအတြက္ ပူပင္စရာမလုိေသာ စာအုပ္အငွားဆုိင္ေလး တဆုိင္ဖြင့္ခ်င္ပါသည္။ ထုိအျပင္ စာအုပ္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း၊ စာအုပ္ေရာင္းခ်ျခင္းမ်ားပါ တြဲဖက္၍ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ လုပ္ကိုင္ရင္း ေပ်ာ္ရြင္ေနမိမလား စိတ္ကူးယဥ္မိပါသည္။

စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူပံုရိပ္
မေခ်ာေသာ္လည္း ခ်စ္စရာေကာင္းရပါမည္။ (သန္႔ရွင္းၾကည္လင္ေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္မ်ိဳး)

မပိန္မ၀ဘဲ က်န္းမာေရးေကာင္းရပါမယ္။ (သူေရာ ကိုယ္ေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုး လဲေနလွ်င္လည္း မေကာင္းပါ)

အိမ္ေထာင္မႈ ေကာင္းမြန္စြာ ထိန္းသိမ္းတတ္ရပါမယ္။ (ႏွစ္ေယာက္လံုး အလုပ္ေနၾကတဲ့ ေခတ္ထဲမွာ အိမ္တာ၀န္ေတြ ႏွစ္ေယာက္လံုးထိန္းသိမ္းႏုိင္မွ ဧည့္သည္လာတဲ့ အခါ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ တုိက္ခန္းေလး ျမင္ရမွာပါ)

ေခတ္အျမင္ခ်င္းညီရန္ အသက္တူေစခ်င္ပါသည္။ အေတြးအေခၚနီးစပ္ေစရန္ ပညာအရည္အခ်င္း တူေစခ်င္ပါသည္။ အေနအထိုင္နီးစပ္ေစရန္ ပုိက္ဆံရွိတာ တူေစခ်င္ပါသည္။ ပါရမီျဖည့္ဖက္ေကာင္းျဖစ္ေစရန္ ဘာသာတူေစခ်င္ပါသည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အၾကိဳက္ခ်င္းတူေစခ်င္ပါသည္ သုိ႔မွသာ ညွိရတာေတြ နည္းႏုိင္ပါမည္။ တေယာက္ကိုတေယာက္ ခ်စ္ခင္ေလးစား၍၊ တေယာက္ကတေယာက္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးႏုိင္စြမ္း ရွိေစခ်င္ပါသည္။ စိတ္ရွည္ေစခ်င္ပါသည္။

အိမ္ေထာင္က်ကိန္း ရွိမရွိေတာ့မသိပါ။ မယူခ်င္ဘူး ေျပာရင္လည္း ယံုခ်င္မွယံုၾကပါလိမ့္မယ္။ လိမၼာေသာ ကေလးျဖဴျဖဴတုတ္တုတ္ေလးမ်ားေတာ့ ခ်စ္တတ္ပါသည္။

ေရတမာ
ဒီဇင္ဘာ09

Sunday, December 20, 2009

တစ္ႏွစ္စာ

တစ္ရာႏွင့္ တစ္ႏွစ္ပုိစ့္အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘာအေၾကာင္းေရးရမလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလး ေရးပါ့လားလုိ႔ အၾကံေပးတယ္။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ေတာ့ သိပ္ျပီး မေရးခ်င္ဘူး။ မေန႔ကမွ ေခါင္းထဲ စာစီၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးလို႔ရတာနဲ႔ အခုခ်ေရးၾကည့္တာပါ။

ဘေလာ့ဆုိတာကို မသိခင္က မေလးမွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူငယ္ခ်ငး္ေတြ သတိရရင္ၾကည့္ရေအာင္ blogspot.com မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ photo တင္ေပးတယ္။ blog လုိ႔လည္း မသိေသးပါဘူး။ မသဇင္ဏီဆီမွာ ၀င္ျပီး သီခ်င္းနားေထာင္တယ္။ သူေရးတာေတြဖတ္ျပီး ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ေရာ။ Forward ေမးေတြကေန မႏုိင္းႏုိင္းစေန နာမည္ေတြ႔လုိ႔ Google ကေန ရွာရွင္း သူ႔ဘေလာ့က တဆင့္ ဘေလာ့ေလာကၾကီးကို သိရတာ။ နာဂစ္ျဖစ္ေတာ့ ကုိစုိးဇီယတုိ႔ ပုိစ့္ေတြ ဖတ္ရေတာ့ အရမ္းေလးစား၊ အားက်တယ္။ ကုိေစတန္ေဂါ့ဆီက ဘေလာ့လုပ္နည္း ေဒါင္းျပီး ေလွ်ာက္ကလိရင္း ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ Sidebar မွာဟုိေလွ်ာက္ထည့္ ဒီေလွ်ာက္ထည့္။ စာေတြေရးႏုိင္ေအာင္ အားေပးတဲ့ ကုိႏုိင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမယ္။

ေရးထားတာေလးေတြ မ်ားလာေတာ့ Marketing ဆင္းတာေပါ့။ မခင္ဦးေမဆီမွာ အရင္စဆင္းတယ္။ လာလည္ျပီး ကြန္းမန္႔ေပးေတာ့ အရမ္း၀မ္းသာတယ္။ ကိုယ္လိုလူမသိ သူမသိတေယာက္ကို နာမည္ၾကီး အမၾကီးက လာအားေပးေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ဒူဘုိင္းက အမၾကီးေတြနဲ႔လည္း ခင္မင္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ စလံုးက သူငယ္ခ်င္းေတြရတယ္။ အမ်ားၾကီးပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတမျဖစ္တဲ့ အထီးက်န္ေနတဲ့ ဘ၀ေလး စုိစုိျပည္ျပည္ ျဖစ္လာတယ္။ ေလးစားအတုယူစရာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပါပဲ။

လူစိတ္ဆုိတာ မေကာင္းတာေျပာဦးမယ္။ ေရးလာတာၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မ်ားမ်ားေရးေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ႔ ကြန္းမန္႔ေပးၾကတယ္။ ေကာင္းတယ္ဘာညာေပါ့။ ဒီေတာ့ မာန္ကတက္လာတယ္။ ငါ့ေလာက္ေတာင္ မေရးတတ္ၾကဘူးေပ့ါ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္က ဘာမွ မေရးတတ္ေသးပါဘူး။ တကယ္စာေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ေတြဖတ္ျပီး ကုိယ္ဘာသာ စိတ္တုိင္းမက်ဘူး။ ကိုယ္စာမေရးတတ္ေသးပါလားဆုိတာ ပုိသိသာလာတယ္။ စိတ္ဓါတ္က်လာတယ္။ ဘေလာ့ကိုလည္း ပိတ္ပစ္ခ်င္လာတယ္။ ေနာက္ပုိင္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ မေရးေတာ့ဘူး။ သူမ်ားေတြ ေရးတာေတြ အတူယူျပီး စာေရးတာျပင္ရတယ္။ ကိုယ့္စာက စကားလံုး က်စ္လစ္မႈမရွိတာေတြ။ အေရးမွားေတြ သတိထားျပင္ရတယ္။

ဘေလာ့တစ္ႏွစ္စာပါ။ အျပင္တစ္ႏွစ္ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ ဘာမွ တုိးတက္မႈ မရွိခဲ့ဘူး။ အဓိကကေတာ့ က်န္းမာေရးေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ခ်ဴခ်ာတယ္။ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့ ဘာမွကို မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ စာရိတၱပို္င္းေတာ့ ဆုးိဆုိးရြားရြားျဖစ္မသြားေအာင္ ထိန္းႏုိင္ေနေသးတာပဲ ေျဖသာစရာရွိတယ္။ လက္ရွိ အလုပ္ကို ဘ၀အတြက္ ေလွကား တစ္ထစ္ပဲဆုိျပီး ေတြးထင္ထားေပမယ့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းသလိုျဖစ္ေနတယ္။ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္းအတြက္ လမး္စမရွာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ညံဖ်င္းလြန္းေနတယ္။ ေနာင္ႏွစ္မွာ ပိုမုိတုိးတုိက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ခရစ္စမတ္အားလပ္ရက္ႏွင့္ ႏွစ္သစ္ကူးျဖစ္ၾကပါေစ
ေရတမာ
2;43pm SUN
20-12-09

Friday, December 18, 2009

တစ္ရာႏွင့္ တစ္ႏွစ္

Face Book မွာ Premier Football ကိုေဆာ့ေနတာ ၾကာျပီ။ ဘာေတြေဆာ့သလဲ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ Level ျမင့္လာေအာင္ ေဆာ့တယ္။ Level ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ား၏။ အခုေရာက္ေနတဲ့ Level က အေပ်ာ္တမ္းအဆင့္၃။ ရမွတ္ေတြနဲ႔ အဆင့္သတ္မွတ္ေပးထားတယ္ဗ်။

ဘေလာ့ေရးလာတာလည္း ၾကာလာျပီ။ စေရးကတည္းက က်ေနာ္ဘေလာ့ဂါ ဆုိတဲ့စာတုိေလးနဲ႔ စေရးခဲ့တယ္။ တႏွစ္ျပည့္ခဲ့ျပီ။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ပိုစ့္ ၁၀၀ ျပည့္ခဲ့ျပီ။ အရင္က မႏုိင္းႏုိင္းေရးထားသလုိ ပိုစ့္ ၅၀ ေလာက္ေတာင္ ေရးႏုိင္ပါ့မလား မသိဘူးလုိ႔ ေတြးထင္ဖူးတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း စာစစာေရးခဲ့ေတာ့ က်ေနာ့္ကို က်ေနာ္လည္း အေပ်ာ္တမ္း ဘေလာ့ဂါ အျဖစ္ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္မွတ္ပါတယ္။

၀မ္းစာမျပည့္၀ေတာ့ ရသေတြလည္း ေပးစြမ္းခဲ့လိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္ တတ္သေလာက္ေလး ေရးခ်ရင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေမႊ႔ေနေရာ။ အရည္အခ်င္းမျပည့္တျပည့္ အေရအတြက္ေလးအတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးထားမိတာ အမွန္ပါ။ ေနာက္ဖက္ကို ျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ မွတ္တုိင္ေလးေတြ အျဖစ္ရွိေနေအာင္ ေရးသားခဲ့တယ္။ အေပ်ာ္တမ္းကေန ေနာင္တခ်ိန္ ပရုိဆန္ဆန္ ေရးသားခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ့ရဲ့ ဘေလာ့လင့္ကို ထည့္ထားေပးထားၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါအေပါင္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြတုိ႔ဆီကေန လာလည္ၾကတာေတြ႔ရေတာ့ အမ်ားၾကီး ၀မ္းသာတယ္။ ေရးရတာလည္း အားရွိတယ္။ ကြန္းမန္႔ေပးသြားသူမ်ား လာလည္သြားသူမ်ားအား ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ လာလည္ၾကလုိ႔ ဒီေလာက္ေရးႏုိင္တာပါ။



တစ္ရာ ႏွင့္ တစ္ႏွစ္

တစ္ရာဆုိတာ
ရာခိုင္ႏွဳန္းသေဘာတရာအရ ျပည့္၀တဲ့သေဘာ
ေရေအးေတြကို ဆူေစတဲ့ အပူခ်ိန္

ငါ့တစ္ရာကေရာ
ဘယ္ေလာက္ျပည့္၀ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းလဲမလဲ။
မစြမ္းေပမယ့္ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ဘူးတာ။

တစ္ႏွစ္ဆုိတာ
သူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ ေန႔ရက္လေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့
ေပ်ာ္စရာ ရာသီေတြပဲေပါ့။

ေပ်ာ္ရြင္ၾကပါေစ
ေရတမာ
06း04pm FRI
18-12-09